En daar zit ik dan. Zoals elke zondagmiddag achter mijn computer, te werken aan mijn website. En af en toe lees ik eens een van de gedichtjes die ik vandaag of lang geleden overgetypt heb, en verbazing bekruipt me. Heb ik dit geschreven? Maar wanneer dan, en waarom? Gelukkig is er tegenwoordig bijna bij elk gedicht een infopagina, dus ik schuif de rechterbalk van de bladzij wat naar links, en lees een jaartal. En dat jaartal weet het verder ook niet meer, hij is wat er staat, en meer ook niet. Zo’n jaartal is vaak ook nog eens gegokt. Zulke gedichten zijn er. Losgeraakt van hun wortels, en zelfs voor de schrijfster, niet te herkennen. Dan klik ik maar weer verder, en haal een ander gedicht op mijn beeldscherm. Ik lees het, al is dat niet nodig, want ik ken het woordelijk uit mijn hoofd. Ik weet nog precies wanneer ik het schreef, en wat ik er toen bij dacht en voelde. Ik zie de ruimte waar ik was nog zo voor me, net zo goed als de pen en papier, waarmee ik deze woorden schreef, lang geleden.
Ik kijk naar mijn gedichten, en ik zie echo’s. Echo’s van muziek. Echo’s uit verhalen. Echo’s uit films en boeken, die mij kennelijk geďnspireerd hebben. Echo’s uit de klassieke teksten die ik voor school moest vertalen. Echo’s van gedichten. Niet alleen van anderen, maar ook van veel eigen gedichten. Soms herhalen mijn woorden zichzelf.
Ik zie gedichten die me niks zeggen. Gewoon een aantal woorden op een rijtje, toevallig een keer opgeschreven. Als ik verder klik zie ik ook gedichten die een heleboel zeggen. Gedichten die ik heb geschreven over het diepst van mijn gevoel, en de dingen waarmee ik zat. Ik zie gedichten waarbij ik bij het schrijven ervan bijna moest huilen, omdat ze zo heel erg over míj gingen. Gedichten waarin ik binnenste stukjes van mijn ziel blootleg. Ik zie ook steeds meer gedichten in het engels, een taal die nieuwe uitdagingen biedt nadat ik alle Nederlandse woorden al te vaak gebruikt lijk te hebben. Ik zie gedichten die honderden jaren oud lijken te zijn (nouja, het oudste gedicht is nu twaalf), en gedichten die ik vorige week pas heb geschreven. Het enige dat al die gedichten gemeen hebben is dat ze op deze website staan. Kennelijk vond ik het de moeite waard ze over te typen en de hele wereld de kans te geven ze te lezen. Dus lees ze. Duik onder in mijn wereld van woorden, en bekijk wat mijn hoofd heeft voortgebracht. Laat je meeslepen, door dat wat ik ooit gevoeld en gedacht heb. Geniet. Van de woorden die mijn fantasie me ingaf. Dit is mijn wereld, maar ik wil hem graag delen. Lees wat je wilt, gebruik en interpreteer het zoals het jouw uitkomt. Maak alleen niet de fout, te denken dat je mij door deze site kunt leren kennen. Ik ben meer dan woorden en gedichten, en hoeveel ik hier ook van mezelf laat zien, het is slechts een klein gedeelte, één kant, van wie Corina is.